مقصود از ظهار مقصود از [ اظهار ] در اينجا آنست كه مكلّف كسى را كه مالك نكاحش هست به ظهرى كه بر او به واسطه نسب يا رضاع حرام ابدى است تشبيه كند . برخى از فقهاء فرموده‌اند : و همچنين است اگر وى را به زنى كه بواسطه مصاهرت و وصلت بر وى حرام ابدى شده تشبيه نمايد و بهر تقدير عمل ظهار در شريعت اسلام حرام مىباشد اگر چه احكامى چند بر آن مترتّب است و دليل بر حرمتش فرموده حقتعالى است : و انّهم ليقولون منكرا من القول وزورا ، يعنى محقّقا مردانى كه ظهار مىكنند سخن قبيح و دروغى را مىگويند ولى در عين حال بعضى فرموده‌اند كه بر فعل آن عقابى نمىباشد و دليل آن اين است كه خداوند متعال به دنبال آن [ عفو ] را آورده و فرموده است : و انّ اللّه لعفوّ غفور اين استدلال از نظر ما ضعيف مىباشد زيرا كلمه [ عفوّ ] و [ غفور ] وصف مطلقى هستند كه حاكى از وجود اين دو صفت در حقتعالى بوده امّا اينكه بطور حتم و قطع آنها را بتوان بخصوص اين گناه معيّن و مشخّص ارجاع داد دليلى بر آن وجود ندارد . مؤلّف گويد : مخفى نماند كه ظهار در شرع انور عبارتست از آنكه مرد پشت زوجه خود را به پشت مادر يا خواهر و يا زنيكه بر او حرام ابدى است تشبيه كند مثلا بگويد : ظهرك كظهر امّى ، يعنى پشت تو مانند پشت مادر من است .